Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

ΤΟ ΔΙΜΠΟΥΚΟ

Το Δίμπουκο είναι μια γειτονιά του Ληξουριού στην Κεφαλονιά.Για να ακριβολογούμε είναι η απάνω από τον χελοπόταμο *μεριά προς τα βόρειοδυτικά,εκεί που φυσάει το καλοκαίρι ή κακοκαίρι** για τον Ανδρέα τον Λασκαράτο,ο γαιδουρομαϊστρος .
Την εποχή της ενετοκρατίας (1400 με 1800 περίπου ) στη γειτονιά υπήρχε ένα πηγάδι με πόσιμο νερό που'χε αρχικά μιά μπούκα (άνοιγμα).Όλη η γειτονιά από εκεί πήγαινε και παιρνε το νερό της,και τις περισσότερες φορές μάλλον τσακωνόντουσαν για το ποιός θα πρωτοπάρει το νερό και πέφτανε αράδα οι Άγιοι Γεράσιμοι και οι Αρχαγγέλοι.Βλέπετ η γειτονιά ήταν ανάμεσα στις εκκλησιές του Αγίου Γερασίμου από τη μεριά της Τραμουντάνας (βόρεια) και των Αρχαγγέλων (Μιχαήλ και Γαβριήλ,βοήθεια μας...) από την όστρια μεριά.
Για να λύσουνε το πρόβλημα ,λοιπόν οι κόντηδες ενετοί έφτιαξαν 2 μπούκες στο πηγάδι.Τη βορεινή και την νότια σαν τα κεφάλια του δικέφαλου αετού.Και έτσι δεν τσακωνότανε οι βορεινοί διμπουκιώτες με τους νότιους,αν και τις περισσότερες φορές έπεφτε η κατάρα και το μάτι σύννεφο.
Όμως ήξεραν να τα λύνουν ,εύκολα τα μάγια και να ξεβασκάνουν τον ματιασμένο με τα πολλά χασμουρητά.Ακόμη και σήμερα όταν ξεβασκαίνουν λένε μια ευχή ,κάνουν το σημάδι του σταυρού στον βασκαμένο,τον φτύνουν στο πρόσωπο και ρίχνουν μια σταγόνα λάδι στο νερό ,που με τα μάτια μου έχω δει να διαλύεται στο νερό,όπως το γάλα.
Το δίμπουκο πηγάδι ήταν το σήμα κατατεθέν,λοιπόν του καντουνιού της γειτονιάς και πήρε το όνομα ,η γειτονιά Δίμπουκο.
Όμως κάτι συνέβαινε με το νερό,όπως και στην υπόλοιπη Παλική και οι Διμπουκιώτες ζουρλαινότανε(γινόντουσαν μουρλοί).***
Γι'αυτό πολλοί από δαύτους μετά καταλήγανε στον Άγιο Γεράσιμο ,τον πολιούχο του νησιού και προστάτη των τρελών,όπου τους δένανε στα μανουάλια του αγίου και εκεί βελάζανε σαν τράοι.
Γι'αυτό και βγήκε η κατάρα:
"Να  σε δω δεμένο στα μανουάλια τ'αγίου να βελάζεις σαν τράος".
Το δίμπουκο πηγάδι ,έμεινε σε λειτουργία μέχρι και τους σεισμούς του 1953,οπότε και γκρεμίστηκε όλο σχεδόν το Ληξούρι.
Τα καντούνια της Πόλης εξαφανίστηκαν,μαζί και το περίφημο σκυλοκάντουνο,και το καντούνι του Δίμπουκου.Γίνανε φαρδιοί δρόμοι και διώροφα το πολύ σπίτια.Το Δίμπουκο όμως σα γειτονιά έμεινε και έμεινε επίσης γνωστή η ζουρλαμάδα των κατοίκων της περιοχής αυτής και όχι μόνο,αλλά πήρε και τους δίπλα μαζί και όλο το Ληξούρι.
Θα ξεκινήσουμε λοιπόν με αφορμή το δίμπουκο μια διαδρομή ,αραιή ,στη λαογραφία,τις λαϊκές πίστεις και την παράδοση όχι μόνο του Ληξουριού αλλά όλης της Ελλάδας αλλά και του πλανήτη Γη.

*Χελοπόταμος είναι το ποτάμι-ρέμα που χωρίζει το Ληξούρι στα δύο.Το βορεινό και νότιο τμήμα.Ήταν παλιά τόπος άθροισης των Χελιών πριν φύγουν για τη θάλασσα των Σαργασών στον Ατλαντικό ωκεανό και πηγή τροφής για τους Ληξουριώτες.Ήταν όμως και εστία ελονοσίας και λεϊσμάνιας για την περιοχή λόγω της σκνίπας και των κουνουπιών.Έτσι αποξηράνθηκε και ετσιμεντώθηκε η κοίτη του.
Σήμερα φιλοξενεί γυρίνους και βάτραχους και κέφαλους στις εκβολές του.
**Κακοκαίρι είναι τίτλος του καλοκαιριού σε  ποίημα του Α.Λασκαράτου που βρίζει το καλοκαίρι γαιτί ξεραίνει τα πάντα με την ζέστη του και άλλα πολλά...
***Η αιτία της τρέλας(ζουρλαμάδας) των Ληξουριωτών ,ίσως οφείλεται στην μεγάλη περιεκτικότητα των πετρωμάτων της περιοχής σε Άργιλο.Δηλαδή,ενώσεις αλουμινίου.Το αλουμίνιο έχει ήδη συσχετιστεί με την ανοϊκή νόσο των αιμοκαθαρομένων ασθενών, σε μονάδες τεχνητού νεφρού.
Ενώ τα υψηλά ποσοστά της Κατά πλάκας σκλήρυνσης που εμφανίζονται στην Παλική,πιθανά να σχετίζονται με την αργιλώδη σύσταση των πετρωμάτων και την δια τροφής και ύδατος ,είσοδο του Αργιλίου (αλουμινίου) στο ανθρώπινο σώμα,όπου καταστρέφει τους αντίστοιχους νευρώνες και προκαλέι την άνοια,την σκλήρυνση και ίσως την οριακή προσωπικότητα των Ληξουριωτών.
Τα περί νευρογενούς σύφιλης των ναυτικών Κεφαλονιτών,είναι μόνο μυθεύματα και αστειότητες όπως η λέπρα των Εβραίων.

άβλιχος